Fan hûs út krige hy syn leafde foar fuotbal mei en yn syn militêre tsjinst by de Militêre Ynljochtingentsjinst kaam er yn oanrekking mei it Russysk. Hy studearre Slavyske taal- en letterkunde oan de Universiteit fan Amsterdam. Dêrnei waard hy oersetter. Dokter Zjivago fan Boris Pasternak is troch him oersetten nei it Nederlânsk.
Yn de jierren 50 krige hy súkses as dichter. Syn debút wie de bondel Poëtisch fietsen (1955) en in 1958 krige hy de Anne Frank-priis foar jeugdige skriuwers.
As sportsjoernalist wie Scheepmaker unyk yn syn soarte: dêr't kollega's in ôfwoegen oardiel oer de hiel wedstriid besochten te jaan, konsintrearre hy him faak op ien spiler. Hy hâlde dan krekt by hoe faak as't er oan de bal west hie en hoefolle fan syn aksjes slagge wienen. Ek wie hy jierrenlang telefyzjeresinsint. Efter de skermen wurke hy mei oan it programma Mies en scène fan Mies Bouwman.
Yn syn kollumns toande hy syn affiniteit mei listkes. Sekuer turve hy bygelyks de foarnammen yn de berte-advertinsjes. Ein jierren sechtich joech Nico Scheepmaker yn syn kollumns in soad omtinken oan dissidinte bewegings yn it eardere Eastblok. Dat waard him yn it linkse fermidden fan sjoernalisten kwea-ôf nomd; lykas Loe de Jong en Karel van het Reve krige hy de ûnterjochte reputaasje in rjochtse kommunistefretter te wêzen.
Inkele bekende boeken fan Scheepmaker binne Cruijff, Hendrikus Johannes, fenomeen (1972), Het jonge vadersboek (1977), Het krankzinnige kwartiertje (fyftich jier sportsjoernalistyk) (1978), Het Smoezenboek (1982), Theo Koomen, leven in woord en beeld (1986) en Rembrandt heeft nooit gevoetbald (1989). Postúm ferskynde in blomlêzing út syn wurk, Over alles (gearstald troch Tim Krabbé) (1991). De bondel Trijfels (gearstald troch Hans Heesen en Harry Jansen) bestiet út in seleksje fan 200 út de ± 4000 Trijfels dy't hy skreaun hat (Thomas Rap, 2006).
Yn 1990 waard Nico Scheepmaker by in potsje tennis troffen troch in hertoanfal. Hy ferstoar yn de âldens fan 59 jier.