St. James Infirmary is een Amerikaans volksliedje van anonieme oorsprong. Soms wordt het toegeschreven aan songwriter Joe Primrose (een pseudoniem van Irving Mills). Louis Armstrong maakte het nummer populair met zijn opname uit 1928.
De uitvaart van een jazzmusicus begint traditioneel met St. James Infirmary, gevolgd door een of meer toespraken, een solo of beroemd werk van de overleden artiest, nog een of meer toespraken en als laatste When the Saints Go Marching In.
St. James Infirmary (Blues) is gebaseerd op een 18e-eeuws traditioneel Engels volksliedje The Unfortunate Rake (ook bekend als The Unfortunate Lad of The Young Man Cut Down in His Prime). Er zijn tal van versies van het lied bekend in de Engelssprekende wereld. Het had ook invloed op het ontstaan van andere Amerikaanse standards zoals The Streets of Laredo. The Unfortunate Rake gaat over een zeeman die zijn geld verkwanselt aan prostituees en vervolgens overlijdt aan een geslachtsziekte. Ditzelfde thema wordt opgenomen door verschillende versies van het lied, vaak met een moraliserende strekking dat een jongeling zijn gezondheid en zijn leven verknoeit. In Amerika werden onder die verderfelijke zonden ook gokken en alcohol genoemd in de tekst. De vroegste versies werden door de radio geweigerd. Niettemin haalde het nummer later verschillende keren topnoteringen.
De titel is afgeleid van St. James Hospital in Londen, een religieuze stichting voor de behandeling van lepra. Ze werd gesloten in 1532, toen Hendrik VIII beslag legde op het land om er St. James's Palace op te laten bouwen.
De tekst gaat over een soldaat of zeeman die in het ziekenhuis het lijk van zijn vriendin heeft bezocht:
"She was stretched out on a long white table, so cold, and fine, and fair.
Let her go, let her go, God bless her, wherever she may be
She can search this world over, never find another man like me.
Louis Armstrong, die als eerste een opname maakte van het lied op 12 december 1928 in Chicago, vervolgt dan met:
When I die, I want you to dress me in straight-laced shoes