GTD-350
|
Dane podstawowe
|
Typ
|
turbowałowy
|
Kraj pochodzenia
|
ZSRR / Polska
|
Producent
|
WSK Rzeszów
|
Pierwsze testy
|
1961
|
Zastosowanie
|
Mi-2
|
Liczba egzemplarzy
|
ponad 11 000
|
Warianty
|
GTD-350, GTD-350P, GTD-350W, GTD-350W2
|
Dane techniczne
|
Długość
|
1350 mm[1]
|
Szerokość
|
522 mm
|
Wysokość
|
630 mm[1]
|
Masa
|
135 kg[1]
|
Komponenty
|
Turbina
|
turbina dwustopniowa
|
Osiągi
|
Moc
|
294 kW (400 KM)
|
Spręż
|
5,9 ±0,1 (przy 45 000 obr./min)[1]
|
Wydatek masowy powietrza
|
2,10 ±0,02 kg/s (przy 45 000 obr./min)
|
Temperatura przed turbiną
|
970°C[1]
|
Jednostkowe zużycie paliwa
|
0,370 kg/KMh[1]
|
|
GTD-350 – radziecki silnik turbowałowy opracowany na początku lat 60. XX wieku, stanowiący napęd śmigłowca Mi-2, produkowany w polskich zakładach WSK Rzeszów w Rzeszowie.
Silnik GTD-350 został zaprojektowany przez inżyniera Siergieja Piotrowicza Izotowa z biura projektowego Klimowa. Konstrukcję silnika wzorowano na wczesnej wersji amerykańskiego silnika Allison 250(inne języki)[potrzebny przypis]. Zespoły silnika umieszczone są w kolejności: sprężarka, reduktor, kolektor wylotowy, turbiny, komora spalania[1]. W odmianie dla śmigłowca Mi-2 napęd wyprowadzony jest do tyłu, a wylot gazów na lewą lub prawą stronę[1].
W roku 1966 na podstawie umowy pomiędzy Polską a ZSRR licencyjną produkcję silników GTD-350 rozpoczęto w polskich zakładach WSK Rzeszów. W rzeszowskiej firmie wyprodukowano ponad 10 000 tych silników. Stanowiły one napęd produkowanych w Świdniku śmigłowców Mi-2.
Silnik w podstawowej odmianie ma moc nominalną 320 KM, a maksymalną moc 5-minutową 400 KM[1]. Początkowo silniki GTD-350 posiadały okres międzyremontowy zaledwie 200 godzin. Biorąc pod uwagę żywotność śmigłowca Mi-2 wynoszącą 1000 godzin, w tym czasie należało by przeprowadzić 5 głównych remontów jednostek napędowych. Wobec tego konstruktorzy radzieccy oraz inżynierowie z WSK Rzeszów rozpoczęli pracę nad wydłużeniem żywotności silników. Wprowadzając szereg zmian konstrukcyjnych i udoskonaleń ostatecznie wydłużono okres międzyremontowy do 1000 godzin. Ponadto z czasem opracowano wersje wzmocnione: GTD-350P (o mocy 332 kW), GTD-350W (o mocy 313 kW) i GTD-350W2 (o mocy 319 kW).
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i Janusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski: Polski przemysł lotniczy 1945-1973. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 137-139.
Bibliografia
Linki zewnętrzne