Najpóźniej w 1926 na nowo zamieszkał w monasterze w Jabłecznej i w wymienionym roku objął obowiązki jego ekonoma[1]. W latach 1932–1934, już jako ihumen, został skierowany do prowadzenia nielegalnej pracy duszpasterskiej w tych miejscowościach powiatu włodawskiego, gdzie władze państwowe nie pozwoliły na otwarcie prawosławnych cerkwi[1]. Od 1934 był przełożonym monasteru w Jabłecznej i kierownikiem prowadzonych w klasztorze kursów dla psalmistów i diakonów, z godnością archimandryty[1].
W 1945 w ramach przymusowych wyjazdów Ukraińców i Białorusinów-przedwojennych obywateli II Rzeczypospolitej wyjechał do Białoruskiej SRR. Został wyznaczony na rektora kursów teologicznych przy monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Żyrowiczach, zaś od 1947 – rektora seminarium duchownego w Mińsku oraz przełożonego monasteru w Żyrowiczach.