Hy wie boargemaster fan de gemeente Tytsjerksteradiel (1864-1880) en fan Grins (1880-1883) lid fan Provinsjale Steaten fan Fryslân (1866-1883). Van Panhuys wie Kommissaris fan de Keninginne fan Grinslân (1883-1893) en dêrnei, yn 1893, in lyts skoftke Kommissaris fan de Keninginne fan Oerisel. As fisepresidint fan de Ried fan Steat (1893-1897) wie hy gjin sukses. Hy naam ûntslach fanwege syn sûnens en gie rintenierjen. Van Panhuys wie Minister fan Steat fan 1898 oant syn dea yn 1907.
Hy is ferdronken doe't syn reau dêr't er yn reizge mei syn twadde frou, syn soan en dy syn frou troch tichte mist yn it Hoendjip rekke.
It fjouwertal waard neist de tsjerke fan Midwolde begroeven. Omdat de van Panhuysen mar twa minderjierrige bern efterlieten dy't fierders troch famylje grutbrocht waarden kaam op 6 novimber 1907 ek in ein oan de bewenning fan it hûs Nienoard.
De dramatyske dea fan de fjouwer aristokraten, hja hiene har yn it reau opslute litten omdat hja dy dei by in bank yn Grins in grutte slompe jild opnommen hiene, en de panyk fan it ferdrinkende fjouwertal hat sa grut west dat neffens tsjûgen "de nagels yn de learen kape fan it reau stutsen", hat yn Grinslân grutte yndruk makke.
Yn 2007 waard op it plak fan it ûngelok in monimintsje delsetten. In staasje reauwen hat as neitins oan harren op 6 novimber 2007 de fatale tocht lâns it Hoendjip nochris makke.