Pius IV was die 224ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1559 tot 1565. Hy is veral bekend weens sy suksesvolle hervatting en afsluiting van die konsilie van Trente.
Biografie
Pous Pius IV[1] is gebore as Giovanni Angelo Medici op 31 Maart1499 in Milaan, Italië die seun van Bernardino Medici en sy vrou Clelia Serbelloni. Hy was van nederige afkoms en geen familie van die de' Medici van Florence nie. Sy vroeë loopbaan is verbind aan die van sy ouer broer Gian Giacomo Medici, die van 'n gewone "bravo" (avonturier) gevorder het tot markies van Marignano. Hy het regte, sowel siviele as kanonieke reg, gestudeer aan die universiteit van Bologna. Hy gaan op 26 Desember1527 na Rome en word die gunsteling van Pous Paulus III. Op 14 Desember1545 word hy aartsbiskop van Ragusa, maar word eers op 20 April1546 tot biskop gewy. Hy word vinnig bevorder tot goewerneur van verskillende dorpe, vise-legaat van Bologna en op 8 April1549 tot kardinaal-priester. Hy het drie buite-egtelike kinders gehad. Op 25 Desember1559 toe hy 60 jaar oud was, volg hy Pous Paulus IV op na 'n konklaaf van drie maande en word gekroon op 6 Januarie1560 deur kardinaal Alessandro Farnese. Hy regeer tot sy dood op 9 Desember1565, word begrawe op 19 Desember1565 en word opgevolg deur Pous Pius V.
Die naam ‘Pius’ beteken 'die vrome'.
Pontifikaat
Pous Pius IV
Die eerste besluite van Pous Pius IV[2] was om die deelnemers aan die oproer wat gevolg het op sy voorganger Pous Paulus IV se dood, te begenadig en die neefs van die vorige pous te veroordeel. Kardinaal Carlo Carafa is opgehang en sy broer Giovanni Carafa, hertog van Paliano, onthoof op 6 Maart1561 weens hulle aandeel in die moord op die swanger vrou van die hertog.
Op 29 November1560 publiseer hy 'n bul om die konsilie van Trente wat deur Pous Julius III opgeskort is, weer op te roep. Op 18 Januarie1562 heropen hy die konsilie vir die derde keer. Met groot diplomasie en takt en met die hulp van kardinale Moroni en Borromeo het hy die konsilie tot 'n goeie einde gebring op 4 Desember1563. Hy bevestig ook die besluite van die Konsilie van Trente met 'n pouslike bul "Benedictus Deus" op 26 Januarie1564. Sy bul "Iniunctum nobis" van 13 November1564 publiseer die geloofsbelydenis van Trente.
Op 9 Oktober1562 publiseer hy die bul "In eligendis" wat pouslike verkiesings reël.
Hy het die aanklag teen Jeanne van Albret, koningin van Navarre, deur die Inkwisisie, as sou sy Calvinis geword het, laat terugtrek in 1564 ondanks die protes van koning Karel IX van Frankryk. In dieselfde jaar laat hy die leke in Boheme en Oostenryk toe om die Nagmaalsbeker te gebruik.
In 1565 was daar 'n sameswering teen die pous deur Benedetto Accolti, 'n seun van 'n kardinaal, wat egter ontdek en onderdruk is.
Pous Pius IV was, soos baie van sy voorgangers en opvolgers, 'n nepotis. Hy het onder andere sy neef Carlo Borromeo as kardinaal aangestel.
Die kollege van kardinale
Pous Pius IV het 46 nuwe kardinale aangestel in vier konsistories.
Alessandro Sforza, neef van Pous Paulus III, biskop van Parma.
Simone Pasqua, biskop van Luni-Sarzana, die pous se dokter.
Flavio Orsini, biskop van Muro.
Carlo Visconti, biskop van Ventimiglia.
Francesco Alciati, verkose biskop van Cittá.
Francesco Abbondio Castiglioni, biskop van Bobbio.
Guido Luca Ferrero, biskop van Vercelli.
Alessandro Crivelli, biskop van Cerenza en Cariati, Spanje.
Antoine de Créqui Canaples, biskop van Amiens, Frankryk.
GianFrancesco Commendone, biskop van Kephalonia en Zacynthus, Pole.
Benedetto Lomellini, priester van die Vatikaan.
Guglielmo Sirleto, apostoliese protonotarius.
Gabriele Paleotti, ouditeur van die Heilige Romeinse Rota.
Franceco Crasso, ouditeur van die Heilige Romeinse Rota.
Bibliografie
Duff, Eamon (2001). Saints and Sinners: A History of the Popes, Yale University Press. ISBN 0-300-09165-6.
Maxwell-Stuart, P. G. (2002). Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present, Thames & Hudson. ISBN 0-500-01798-0.
↑. Loughlin, J. (1911). Pope Pius IV. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Besoek November 5, 2009 by: http://www.newadvent.org/cathen/12129a.htm
Rendina, Claudio (1984). I papi. Storia e segreti. Rome: Newton Compton.
Teks uit die 9de uitgawe (1888) van die Encyclopædia Britannica
Freedberg, Sydney J. (1993). Pelican History of Art (red.). Painting in Italy, 1500–1600. Penguin Books Ltd. p. 429.
Eksterne skakels
Wikisource
Die Engelse Wikisource bevat bronmateriaal oor hierdie onderwerp onder die titel: